(credit: Imax)
แสงแดดยามบ่าย ช่างเป็นที่น่าหนักใจ
แก่คุณนายเมและตาบ้านนอกชางมินเป็นอย่างยิ่ง
เพราะอากาศมันช่างร้อนเหลือเกิน
คุณนายเม : ร้อนว่ะชางมิน เบื่อๆ
ชางมิน : คิดว่าตัวเองร้อนคนเดียวหรือไง
คุณนายเม : เออดี งั้นเราไปเที่ยวกันเหอะ
ไปเนเธอร์แลนด์ อิอิ ไปดูทิวลิป กังหัน อิอิ
(ทำหน้าตื่นเต้น)
ชางมิน : ก็ดีอยู่หรอกถ้าไปเที่ยว
แต่ถ้าไปแล้วผมต้องเดินตามคุณนายต้อยๆ
อย่างตอนไปออสเตรเลีย ไม่เอานะ เมื่อยๆๆ
คุณนายเม : เออน่า ดีกว่าอยู่บ้าน ร้อนจะตาย
นายโทรไปชวนเฮียทึกกี้ไปด้วยนะ
ช่วงนี้คิดถึงเฮียแก
ชางมิน : คร้าบบบบบ (แต่ทำหน้างอนๆ)
และแล้วคณะทัวร์ อันประกอบด้วย
คุณนายเมและนายบ้านนอกชางมินเจ้าเก่า
แล้วยังมี ทึกกี้ พี่นา และโมชิ
ก็เดินทางมาถึง เนเธอร์แลนด์
ดินแดนทิวลิป อิอิ...
พี่นา : ว้าววว ทิวลิปสวยมากๆ
คุณนายเม : ใช่ๆ สวยจริงๆ
ทึกกี้ : แต่คนเยอะจังเลยเนอะ
โมชิ : แหงล่ะ ที่สวยๆแบบนี้ใครๆก็มากัน
คุณนายเม : ช่ายยย (ทำตาปิ๊งปั๊งง)
(เอ๊ะ ตาบ้านนอกเงียบ หายไปไหนเนี่ย)
พี่นา : วิวสวยชะมัดเลยอ่ะ ประเทศในฝันของช้านน^^
โมชิ : ทำไมมันสวยขนาดนี้เนี่ย ไม่อยากกลับเลยนะเนี่ย
ทึกกี้ : ถ้าไม่อยากกลับ ก็อยู่ต่ออีกสิครับ
โมชิ : ได้เหรอ กี้ไม่ไปทำงานหรอ
ทึกกี้ : ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่ได้อยู่กับคุณนา
คุณโมชิ ผมก็มีความสุขที่สุดแล้ว
(เอ้าเขินนนกันหน่อย)
พี่นา :(เขินนน)
โมชิ : (เขินนน)
(ตอนนี้คุณนายเมก็เริ่มหาย หายไปไหนกันเนี่ย)
พี่นา : เอ๊ะ น้องเมกับชางมินหายไปไหน
โมชิ : นั่นสิ (มองดูรอบๆ)
ทึกกี้: คนเยอะขนาดนี้ จะหาเจอได้ยังไง
พี่นา : นั่นสิ ทำไงดีล่ะ
โมชิ : ลองโทรติดต่อดูค่ะ
พี่นา : อื้มๆดีดี (แล้วก็หยิบมือถือออกมา แต่ว่า...)
แบตหมดอ่ะ ของโมชิกับทึกล่ะ
ทึกกี้ : ของผม ไม่เอามาครับ
เพราะกลัวจะมีคนโทรมาขัด
เวลาความสุข อิอิ
(เอ้าเขินนนอีก)
แต่ว่า ไม่มีคนเขิน 55+
โมชิ : ของหนูไม่เงินค่ะ แหะๆ
พี่นา: เอาไงดี แต่เค้าคงไม่หลงหรอกเนอะ
ทึกกี้ : นั่นสิ เราไปเดินเที่ยวต่อดีกว่า
โมชิ : เย้ ไปเล้ยย วู๊ๆๆ
แล้วสองสาวกะหนึ่งหนุ่มก็ออกเดินเที่ยวต่อไป...
พร้อมกับรอยยิ้ม ^ ^
อีกด้านหนึ่งของเนเธอร์แลนด์
คุณนายเม : นายบ้านนอกกกกกกกก
(คุณนายเม ตะโกนลั่นนทั่วทุ่งทิวลิป)
ชางมิน : คร้าบบ
(หันหลังมายิ้มหน้าเจื่อนตามเสียงเรียก)
คุณนายเม : ใครให้นายหายมาแบบนี้
(ทำหน้าดุ)
ชางมิน : ก็ผมอยากมาดุกังหันนี่
คุณนายเม : แล้วทำไมไม่บอก
นายมาแบบนี้ เป็นห่วงนะรู้บ้างไม๊
ชางมิน : แหะๆ ขอโทษ (ทำหน้าสำนึกผิด)
ก็เห็นมัวแต่ ตื่นเต้นกับดอกทิวลิป
คุณนายเม : นายนี่จริงๆ
รู้ว่าตัวเองบ้านนอก แล้วยังจะ
หนีมาเดินคนเดียว
ถ้าหลงไปจะทำยังไงห๊า
(เริ่มร้องไห้)
ชางมิน : โอ๋ๆๆ อย่าร้องนะๆ
ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว คนดีของผม
(แล้วทั้งคุ่ก็กอดกัน ท่ามกลางดอกทิวลิป
และกังหันลม)
สุดท้าย ทริปนี้ ก็จบลงพร้อมกับน้ำตาและความสุข
ช่างน่าประทับใจจริงๆ
-------------------------------------------
แด่ ชางมิน ผู้ครอบครองหัวใจของฉัน
